زنگ سکوت ، موسیقی تنهایی

چهار دیوار و پنجره ای تاریک ، حریم امن بودن

جنینی فرورفته در خود ، چشمی نشسته به انتظار

پس کی متولد می شود؟

انقباض رحم را نوزاد پاسخ ندارد

کیسه آبی خالی ، زندگی از دست میرود

توان ندارد ، زندگی می خواهد اما...

فریادی خاموش فشار می آورد

متولد شو...

نمی تواند ، دستانش بسته ، دهانش دوخته ، ذهنش به پوچی گراییده

تسلیم و اسیر ، سر فرو فکنده

خیره به سپیدی ، نوشته بر ذهن ، پوچی های روی کاغذ

یک قطره اشک ، تلخی لبخند

چشم بسته رو به سوی عدم...

فریادی دوباره ، فشار درون ، هجوم دست ها...

متولد شد

اوست

سلام.

(به یاد لحظات تنهاییم که همیشه با حضورت پر کردی ،  به یاد ۸ سال پر از خاطرات با تو بودن ،  به یاد تو مونای قشنگم ، تویی که همیشه منو به زندگی برگردوندی)