آوای زنجیر به گوش می رسد.

خش خش برگها که فریاد می کشند مرگشان را در زیر قدمها .

بخاری گرم نشسته بر تن

در سوز نگاههای یخزده .

صدای نفس های سنگین یک مرد .

گریخته ، در پی سرپناه ، غرق در تاریکی

دیوارها را می جوید ، می یابد و می گریزد .

می گریزد از سرمای بت های نشسته در پس دیوارها .

که خواب این غفلت زدگان را سحری نیست .

برای نجات آتش بی رمق درونش

شعله ای می طلبد .

نمی یابد .

در این بتکده ، محمدی نیست .

ناجی این کعبه ، این مدینه ی فاضله ،

مرگ است و بس .

آوای زنجیرها به گوش میرسد .

خنجری هوا را می شکافد .

آسمان ضججه می زند .

...

هیهات که این خواب زدگان را سحری نیست .